CauSe i am a sMilE of LeAf

 

 

 

***ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต***




เดินไปตรงระเบียง

หยิบสายยางขึ้นมารดน้ำต้นไม้ตามปกติ

ต้นพุดนับสิบต้นชูช่อยิ้มรับ



ระเบียงเล็กๆ ของห้องเล็กๆ

หญิงสาว...เฝ้ามอง

และ...รอ



รอ

รอ

รอ



วันดอกไม้บาน

วันที่ 1

วันที่ 2

วันที่ 3

วันที่ 4, 5, 6, ...



ต้นพุดยังคงงดงาม

หากปราศจาก...ดอกพุด



ไม่เป็นไร...ฉันรอ




...รอยยิ้มของใบไม้...

ปล. ...ตะกี้เห็บแว็บๆ ว่า "พุดสามสี" ผลิออกมาหนึ่งดอก...

...ดอกเดียวก็ยังดี

 

 

 

 

มุมเล็กๆ

 

หญิงสาวนั่งชันเข่า

 

สายตาเลื่อนลอย เหม่อมองไร้จุดหมาย

 

 

 

 

เธอนั่งอยู่ตรงมุมเล็กๆ นั้น

 

นิ่ง...

 

นาน...

 

 

 

 

 

.....................................................ไร้เรี่ยวแรงเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ

 

                                                            พลังชีวิตถูกดูดกลืน

 

 

 

 

 

เกลียดปิศาจคอนกรีต

 

ฉันเหนื่อย

 

 

 

 

...รอยยิ้มของใบไม้...

 

**ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต**

 

 

 

ฝนพรำ...ย่ำรุ่ง

 

คละคลุ้ง...ละอองไอ

 

เย็นฉ่ำ...ประทับใจ

 

กรุ่นกลิ่นไอ...ละอองเย็น

 

 

 

พากเพียร...ข้าเฝ้ารอ

 

เจ้าชูช่อ...ให้ข้าเห็น

 

แวะเวียน...ทั้งเช้าเย็น

 

เพียงได้เห็น...เจ้าเบ่งบาน

 

 

 

 

 

 

.............................................................เพียงแย้มยิ้ม...ให้ข้ายล

 

 

...รอยยิ้มของใบไม้...

 

 

 

 

 

 

 

เวทีประชุมสัมมนาเรื่อง "ผู้หญิงในห้วงแห่งภัยพิบัติ"

 

ทำเอาชีวิตวุ่นวายพอสมควร

 

เตรียมเอกสาร

 

เตรียมนิทรรศการ

 

การประสานงาน

 

และสารพันเรื่องที่แสนจุกจิก

 

เล่นเอาฉันและเพื่อนร่วมงานค่อนปวดหัวไปตามๆ กัน

 

 

 

วันจันทร์และอังคารที่ผ่านมาจึงเป็นวันที่ดึงดูดพลังงานไปมากโข

 

พลังกาย พลังสมอง และ...พลังใจ

 

(ไม่อยากอธิบายไปมากกว่านี้ เนื่องจากมันผ่านไปแล้ว)

 

 

 

วันพุธที่ 24 กันยายน 2551

 

โรงแรมเดอะแกรนด์อยุธยา บางกอก

 

เวลาทั้งวันหมดไปกับการบันทึกการประชุมบนคอมพิวเตอร์เครื่องจิ๋ว

 

เนื่องด้วยเราไม่ได้ประสานเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับต่อกับเครื่องฉาย LCD

 

ฉันต้องสละโน้ตบุ๊คส่วนตัวเพื่อการนำเสนอในที่ประชุม

 

และใช้โน้ตบุ๊คของบอสที่แสนจะบั่นทอนความรวดเร็วในการบันทึกให้ต่ำลง

 

แถมแอร์ก็เย็นแสนเย็น (หนาว) ทำเอาประสิทธิภาพการทำงานยิ่งลดลงไปอีก...เฮ้อ

 

เคยคิดว่าโรงแรมในประเทศไทยนี้ปรับอุณหภูมิอยู่ที่ 25 องศาเซลเซียสหรือเปล่า

 

โจนาธาน...เพื่อนร่วมงานชาวอังกฤษเคยบอกว่า "สงสัยจะเป็น 25 องศาฟาเรนไฮต์"

 

 

 

เมื่อเสร็จสิ้นการสัมมนา

 

ภาระหน้าที่ต่อไปคือการเก็บนิทรรศการกลับไปออฟฟิศ

 

(ลืมบอกไปว่า เราแบกมันยัดใส่รถแท็กซี่ 2 คัน...เพื่อมาจัดตอน 7 โมงครึ่ง)

 

กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นและกลับห้องพักได้ก็ 6 โมงเย็นเข้าไปแล้ว

 

หมดสภาพไปเลย

 

กะว่านอนพักก่อน...เรื่องอื่นไว้ทีหลัง

 

 

 

ด้วยความสะเพร่า(ลืมปิดมุ้งลวด)...ไม่ถึงชั่วโมงฉันก็ต้องตื่นด้วยถูกประทุษร้าย

 

เฮ้อ...จะกัดไรนักหนาเนี่ย (กัดไม่ให้รู้สึกไม่ได้รึไงน๊อ)

 

นอนสบายๆ ไม่ได้ก็ออกไปหาอะไรกินดีกว่า

 

รมณ์ไม่ดีเฟ้ยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

พนักงานเซเว่นบอกว่า สิทธิ์สุดคุ้มใช้ได้อีกแค่ 2 วัน

 

ความหิวบวกกับความงกเข้าครอบงำ

 

จัดการซื้อโบโลน่าหมูพริก กับเกี๊ยวซ่า...อุ่นให้เรียบร้อย

 

พร้อมกับวีต้าเบอรี่และมะละกอ...เพิ่มความสดชื่นให้ร่างกาย (ยิ้ม ยิ้ม)

 

เอ้า...ดูรูปประกอบด้วยนะ

 

 

 

 

เดินเอื่อยๆ กลับห้องพัก (เหมือนร่างไร้วิญญาณ)  :(

 

สวนกลับกลุ่มเด็กเล็กๆ ประมาณ 4-5 คน

 

เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุประมาณ 6 ขวบ ตัวเล็กๆ ท่าทางแก่นๆ

 

เดินกร่างนำหน้าเพื่อนๆ พร้อมกับร้องเพลง

 

"ปากดีขี้เหงา เอาแต่ใจ ทำอะไรไม่ดีซักอย่าง..."

 

เฮ้อ.....................................ยิ้มออกเลย

 

 

 

...รอยยิ้มของใบไม้...

 

เป็นวันอาทิตย์ที่ตื่นสายเป็นประวัติการณ์

 

สิบโมงกว่าๆ

 

ปกติแล้วตื่นประมาณเจ็ดโมง (ไม่ตั้งนาฬิกาปลุก) แล้วจะนอนต่อก็เป็นอีกเรื่อง

 

 

 

ตื่นแล้ว

 

สิ่งแรกที่ต้องทำทุกวันคือชะโงกหน้าไปดูต้นไม้ตรงระเบียง

 

อืมม...ยังอยู่ดี

 

เดี๋ยวมาดูอีกทีนะ (ความจริงดูเป็นยี่สิบทีแหละมั้ง วันหนึ่งๆ น่ะ)

 

 

 

วันนี้คือ...วันแห่งการเป็นคุณแจ๋ว

 

จะพูดให้ดูดีหน่อยก็...แม่บ้านนั่นเอง

 

 

 

อันดับแรกคือ ถูห้อง

 

ด้วยห้องพักอยู่ฟากถนนพอดี...ทำให้มีฝุ่นเยอะ จึงต้องกวาดต้องถูกันบ่อยๆ

 

ขั้นตอนของการถูห้อง ไม่ใช่ว่าซักผ้าแล้วมาถูๆ เท่านั้น

 

ก่อนอื่นก็ต้องกวาดก่อนหนึ่งรอบ

 

จากนั้นถูด้วยผ้าหมาดๆ

 

รอให้พื้นแห้ง...นำผ้าแห้งมาถูซ้ำ

 

กวาดอีกหนึ่งรอบ ถือเป็นอันเสร็จพิธี (ซักผ้าถูพื้นไปตากด้วยนะ)

 

 

 

อันดับสองคือ ล้างห้องน้ำ

 

ก็ธรรมดา ขัดๆ ถูๆ ทั้งตรงชักโครก อ่างล้างหน้า และพื้นห้องน้ำ

 

แต่วันนี้เห็นว่าตรงผนังห้องน้ำมีรอยกระดำกระด่าง...เลยมีพื้นที่ทำความสะอาดเพิ่ม

 

ยิ้ม ยิ้ม

 

 

 

อันดับสาม คือ ล้างระเบียง

 

ตามที่บอกไปแต่ต้นว่า ฝุ่นมันเยอะ

 

และเจ้าของห้องก็ชอบนั่งเล่นตรงระเบียง ชื่นชมดอกไม้เป็นประจำ

 

ก็ต้องล้างให้มันสะอาดๆ น่านั่ง (ก็หนูชอบนั่งกะพื้นระเบียง มันเย็นดี)

 

ภารกิจล้างระเบียงนี่ รวมไปถึง...

 

รดน้ำต้นไม้ จัดการกับตัวเพลี้ยที่มาเกาะตามดอกใบ (พี่เขาว่า...รูดปรี๊ดๆ)

 

และการพรวนดินนิดๆ หน่อยๆ

 

ปล.พูดอย่างกับพื้นที่เยอะหนักหนา ยิ้ม ยิ้ม

 

 

 

ภารกิจคุณแจ๋ว...เป็นอันเสร็จสิ้นเพียงเท่านี้

 

อิ่มเอมจริงๆ...ห้องเรานี่ก็น่าอยู่เหมือนกันแฮะ

 

ถ่ายรูปมาอวดนิดนึงค่ะ

 

รูปนี้เป็นผนังห้องที่เอารูปถ่ายและโปสการ์ดที่ได้รับจากเพื่อน พี่ น้อง และส่งถึงตัวเอง

 

เอามาแปะๆ ไว้ดูเล่น

 

 

 

 

 

 

วันธรรมดาอันแสนสุขจบแล้วนะคะ

 

...รอยยิ้มของใบไม้...

 

 

ฝนตก

 

กี่วันมาแล้วไม่รู้

 

แต่ไม่ได้เบื่อหรอกนะ...ออกจะชอบซะมากกว่า

 

 

 

ฝนตก

 

อากาศเย็นสบาย

 

นั่งฟังเสียงฝน...คิดอะไรได้หลายอย่าง

 

 

 

ฝนตก

 

สาดเข้ามาตรงระเบียง

 

หยอกล้อกับคนที่นั่งจมกับความคิด

 

ยิ้มรับไอเย็น...แต่จะนั่งจนเปียกก็กระไรอยู่

 

ฉันย้ายตัวเองมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

 

 

 

แอบเข้าไปดูรูปของใครบางคนที่เอามาลงไว้ในสเปซ

 

ใครคนนั้นกำลังมีดอกรักเบ่งบานอยู่เต็มหัวใจ

 

รอยยิ้มเปี่ยมสุขของสองคนในรูป...ทำให้ฉันต้องยิ้มตาม

 

ความรักทำให้โลกงดงามเช่นนี้เอง

 

 

 

ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

ดอกไม้ตรงระเบียงแย้มกลีบรับไอฝน

 

ดอกไม้ก็คงจะชอบน้ำเย็นๆ ที่หล่นลงมานี่เหมือนกัน

 

มันถึงได้ดูสดชื่นนักหนา

 

 

 

คิดถึงเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ เมื่อสิบกว่าปีก่อน

 

เวลาฝนตกมักจะใส่หมวกคลุมอาบน้ำวิ่งเท้าเปล่าไปเล่นน้ำฝน

 

และก็มักจะโดนตีประจำ

 

แต่ก็ไม่เคยเข็ด...นั่นเพราะชอบฝน หรือ เพราะดื้อกันแน่ (ไม่รู้)

 

 

 

นานเท่าไรแล้วที่ไม่ถูกตี

 

นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้วิ่งเท้าเปล่าเล่นน้ำฝน

 

 

 

เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้น...หายไป

 

หญิงสาวคนหนึ่ง...เข้ามาแทนที่

 

แต่ก็ยัง...ดื้อ...ไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

ยอมรับก็ได้ว่า...ดื้อ

 

ยิ้มให้กับ "ความดื้อ" นิดหนึ่งจะเป็นไร

 

 

...รอยยิ้มของใบไม้...

 

 

 

 

เงียบ

 

เงียบ

 

เงียบ

 

 

 

ห่างหายไปหลายวัน

 

สมองไร้เรื่องราวมาเรียงร้อย

 

 

 

ฉันยังอยู่ดี

 

บางทีแค่อยากปลีกวิเวก

 

 

 

ปล.ไม่มีบทเพลงประกอบ

 

อยากให้คุณฟังเสียงเพลงจากธรรมชาติรอบๆ ตัวคุณ...นิ่งสักพักนะคะ

 

...รอยยิ้มของใบไม้...

 

 

 

 

 บรรยากาศอึมครึม…เหมือนฝนจะตก แต่ไม่ตก

 

 

เราเจอกันครั้งแรกเมื่อ 7 ปีที่แล้ว

 

วันนั้นเค้าเดินทางไปพิษณุโลก เพื่อรายงานตัวเข้าหอพักสำหรับนิสิตปี 1

 

หอพักหญิงที่นั่น จะมี 2 ตึก ในรั้วเดียวกัน

 

เราได้อยู่ หอ 3-4

 

 

 

เค้าต่อแถวอยู่...ตัวเองเดินมาต่อข้างหลัง

 

ตัวเองสะกิดและถามเค้าว่า..."อยู่หอ 3 หรือ 4 แล้วมีรูมเมทรึยัง?"

 

แน่นอนล่ะ  จะมีได้ยังไง  ก็เค้าไม่รู้จักใครเลยนี่นา

 

เค้าเอ็นท์ติดที่นี่ ในขณะที่เพื่อนส่วนใหญ่เรียนที่ มช.

 

เดินทางมาพิษณุโลกด้วยความรู้สึกโหวงๆ ในหัวใจ

 

สุดท้าย...เราก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน (3303) พร้อมกับเพื่อนโรงเรียนของตัวเองที่บังเอิญมารายงานตัวพอดี

 

 

 

ขนของเข้าห้องเสร็จแล้ว เค้าก็ออกไปกินข้าวกับพ่อแม่และญาติๆ ที่มาส่ง

 

กลับเข้าหอพักอีกครั้ง ก็ไม่เห็นตัวเองกับเพื่อนอีกคนแล้ว

 

เค้ารู้สึกโดดเดี่ยวมาก...ร้องไห้จนตาบวมและหลับไป

 

ตัวเองกลับมาตอนค่ำๆ แล้วพาเค้าไปกินข้าว

 

พร้อมกับแนะนำเพื่อนโรงเรียนอีกหลายคนให้เค้ารู้จัก (เค้ารู้สึกดีมากเลย)

 

 

 

ตัวเองเป็นคนสุโขทัย ที่บังเอิญอยู่ติดกับลำปาง...จึงใช้ภาษาเหนือ

 

นั่นทำให้เราคุยกันง่ายขึ้น จะมีก็แต่บางคำที่แตกต่างกันไปบ้าง

 

จากวันนั้นเราก็จะไปกินข้าวเย็นด้วยกันเสมอๆ

 

เค้าสนิทกับตัวเองมากกว่าเพื่อนในสาขาเสียอีก ... เค้าคิดแบบนั้นนะ

 

 

 

เค้าเรียนพัฒนาสังคม ชอบขีดๆ เขียนๆ

 

ตัวเองเรียนอุตสหกรรมการเกษตร เก่งคิด คำนวน (ฉลาดด้วยเพราะเป็นนักเรียนทุน)

 

 

 

เค้าจำได้ว่าตอนเรียนคอมพิวเตอร์เบื้องต้น

 

มันมีข้อสอบที่ต้องคำนวนสูตรอะไรซักอย่างนี่แหละ

 

ก่อนสอบจึงเป็นหน้าที่ของตัวเองที่จะต้องติวให้เค้า...ที่แสนจะโง่กับเรื่องพวกนี้

 

สอนเสร็จไปประมาณ 2 รอบ เค้าก็ยังทำหน้า งงๆ

 

ตัวเองจึงต้องให้เค้าทำแบบฝึกหัดที่ง่ายแสนง่าย (คิดเองนี่)

 

สรุปว่า...เค้าทำผิด

 

เค้าเห็นหรอกว่าหน้าตาของตัวเองในตอนนั้น อ่อนใจกับเพื่อนคนนี้มากแค่ไหน

 

แต่สุดท้ายเค้าก็สอบผ่านนะ

 

แถมตรงที่มีคำนวน ก็ทำได้...เพราะได้ครูดี

 

 

 

ตอนกลางคืนตัวเองจะอ่านหนังสือจนดึก

 

ส่วนเค้าก็อ่านนิยาย พ็อกเก็ตบุ๊ค ไม่ก็นอนหลับ (โดยที่แสงไฟหัวเตียงไม่สามารถทำอะไรเค้าได้เลย)

 

ตัวเองชอบมาจี้เอวเค้าบ่อยๆ (รู้ว่าบ้าจี้ยังชอบแกล้งอีก)

 

เค้าได้แต่ตะโกนลั่นหอว่าตัวเองแกล้ง เพราะตัวเล็กๆ อย่างเค้าจะไปสู้แรงตัวเองได้ยังไง

 

 

 

ช่วงปิดเทอมตัวเองขับรถไปเชียงใหม่กับเพื่อนและแวะไปหาเค้าที่บ้าน

 

โดยที่ไม่เคยไปบ้านเค้ามาก่อน...เค้าดีใจมากนะ

 

อืมม...เราได้ใช้ชีวิตร่วมกันมากๆ ก็เฉพาะตอนปี 1 เท่านั้นเอง

 

หลังจากนั้นก็ห่างๆ กันไปบ้าง แต่เราไม่เคยห่างเหิน

 

เวลามีปัญหาอะไร คนที่เค้าจะคิดถึงก่อนใครก็คือตัวเอง

 

ตัวเองคือคนที่เค้ายอมให้รู้ทุกเรื่องและรู้มากกว่าใคร (กรรมจริงๆ)

 

 

 

ตอนนี้เรียนจบมา 3 ปีกว่าแล้ว เราก็ยังติดต่อกันอยู่เรื่อย

 

มีครั้งนึงที่เค้าน้อยใจตัวเองมากเลย...คือมีแฟนแล้วไม่บอกเค้า

 

(ก็ไหนว่าจะอยู่เป็นเพื่อนกัน)

 

อิอิ...ตามประสาเด็กขี้อิจฉา

 

เค้ามองตัวเองทีไร ก็รู้สึกเหมือนเค้ายังเป็นเด็กดื้อที่ต้องมีพี่มาคอยดุตลอดเวลา

 

แต่เค้าก็อุ่นใจนะ...ที่มีตัวเองอยู่แบบนี้

 

อยากจะบอกจังเลยว่า "เค้ารักตัวเองมากนะ...พิมพร"

 

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

 

ปล.ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มานอนคุยกัน แล้วตัวเองก็จะแกล้งจี้เอวเค้าอีก

 

 

 

...รอยยิ้มของใบไม้...